Vrouwenwereld

Wanneer je een kind krijgt, stap je een vrouwenwereld binnen. Daar had ik me wel enigszins voor schrap gezet, toen m'n eerste werd geboren, maar de schaal waarop dat waar was overviel me toch. Hoezeer de rollen van man en vrouw in gezin en maatschappij ook gelijk hadden moeten worden, hoeveel vrouwen tegenwoordig ook hard aan hun carrière werken, het is nog immer hetzelfde liedje: baby's zijn een vrouwenzaak.

In de aanloop naar de komst van onze zoon tekende die aanstaande
vrouwenwereld zich al af. Zo gingen we naar een babybeurs. Op een hete dag wurmden we ons in een donker gebouw. In de buik daarvan bevond zich alles voor de zwangere en de baby: stalletjes over babyvoeding en -kleding, een modeshow, gezondheidsvoorlichting, een ruilbeurs etc. etc. Anna raakte bij een infokraampje verwikkeld in een zeer detaillistische discussie over diëten, die nog lang dreigde te gaan duren. Dus ging ik op eigen houtje de verschillende verdiepingen af. Na enkele minuten kreeg ik al een onbestemd,beklemmend gevoel. Ik bleek namelijk de enige loslopende man. Ja, mannen waren er wel, misschien dat wel een kwart van de bezoekers van de beurs tot
mijn 'kamp' behoorde, maar niet als zich volgens eigen inzicht
voortbewegende entiteiten. Nee, deze mannen waren meer een soort schimmige begeleiders van hun vrouw. Dan was er nog een eenzame man die onbeweeglijk en ongemakkelijk bij een pilaar stond te wachten op zijn drachtige bazin, trommelend op een leeg koffiebekertje. Enkele mannen hadden het idee opgevat zich met elkaar te onderhouden, maar wel op een beschaafde jonge-vaders manier, niet meer met uitgelaten schouderkloppen en geforceerd schaterlachen. Mannen lagen hier aan de ketting, zoveel was wel duidelijk.

Ik liep dus alleen rond. De wichtige standhoudsters - nee, geen enkele man - hadden van hun luierbrigade-moeder-overste duidelijk geen instructies ontvangen over het omgaan met loslopend wild. Ik werd genegeerd, verlegen aangestaard of snel doorgestuurd naar een andere stand, waar vrouwen met buik onmiddellijk overladen werden met papier en enthousiaste kreetjes.

Na de bevalling kristalliseerde dit beeld zich uit. Goede vrienden van ons begaven zich wat schemerig naar de achtergrond, terwijl de meest wazige vriendinnen van jaren terug plotseling op de stoep stonden. Hoeveel vrouwen niet bij onze kleine stonden met een vertederde blik en de fluisterende woorden "wat een schatje hè". En hoeveel mannen zich niet al na vijf minuten plichtmatig beleefdheden uitwisselen de benen namen om beneden tennis of tour te kijken. (tip voor aspirant-vaders: zorg dat zij in de zomer bevalt).

Onze verdraaide biologie is ons dus de baas. Met een baby op de arm krijgt menige vrouw een onbestemde zachtheid in haar gelaatstrekken. Van punkster met hanenkam tot zakenvrouw met mantelpak - bij bijna elke vrouw breekt een glimp van een moeder door, die diep van binnen schuil gaat. Uit onderzoek blijkt dat mannenpupillen vernauwen bij het zien van een baby, terwijl vrouwen juist grotere pupillen krijgen. Logisch, want een baby betekent het einde voor de vrijheid voor de man: geen avondjes stappen met vrienden meer, minder naar het voetbal, meer meehelpen in het huishouden en tijdig thuiskomen na gedane arbeid. De vrouw daarentegen heeft haar biologische bestemming bereikt: ze is het alles-beredderende middelpunt van gezin geworden, van hare kloekheid gaan alle directieven uit en ze heeft haar mannetje definitief gebonden (want scheiden of niet, de man zal niet meer uit haar leven kunnen ontsnappen).

Maar ach, mannen vinden baby's ook heel leuk hoor. Tot mijn verbazing kwam ik op een feestje een man tegen die alle ins en outs van de bevalling en alle details over het wedervaren van onze zoon wilde weten. Wonderlijk. Hij bleek homo.