Voelt u zich volwassen? Dat wil zeggen groot, sterk, verantwoordelijk, evenwichtig, open-minded? Heeft u zelfdiscipline, uw lot in eigen hand, houdt u van kritiek? Of voelt u zich geregeld klein en zielig? Heeft u vaak behoefte aan bevestiging, begrip, schouderklopjes of een arm om u heen? Verschrompelt u bij kritiek en voelt u zich overgeleverd aan mensen en instanties die groter, wijzer en machtiger zijn dan uzelf?
Het duurt nog driekwart jaar, maar ik leef nu al toe naar mijn veertigste verjaardag Ik heb me namelijk voorgenomen om voor die dag eindelijk eens volwassen te worden. Mijn zoons zijn inmiddels geen kleuters meer, dus is het de hoogste tijd dat ik ze verantwoord opvoed en voorleef.

Ik ben een jaar of zes, hooguit zeven. Ik ben nogal klein, langzaam en onhandig. Mijn ouders zorgen dat ik bij een judoclub ga, om mijn weerbaarheid te versterken. Ik ben natuurlijk slecht in judo. Zo slecht, dat ik niet naar mijn eerste wedstrijd durf. Ik zeg er thuis niets over en hoop heimelijk dat dit probleem vanzelf overwaait. Dat doet het niet. Op die onvermijdelijke zaterdag rijden we met opa en oma in de auto langs de Fakkel, de sporthal in Losser waar ons judotoernooi is. "Hé, wat is het daar druk, is er wat te doen of zo?", zegt iemand. Ik word vuurrood en hoop vurig dat niemand dat ziet. Maandagochtend zie ik op het schoolplein judoka's van onze vereniging, die in hogere klassen zitten. Ik ben zo bang hen onder ogen te komen, dat ik me verstop achter het fietsenhok. In mijn verdere leven nog heb ik me nog vaak achter denkbeeldige fietsenhokken verstopt, in de hoop confrontatie, pijn en afgang te vermijden.

Drie jaar geleden: ik volg een cursus Braziliaanse dans. Op een avond ben ik de enige man tussen een stuk of acht vrouwen - heerlijk om omringd te worden door zoveel feminine energie! Naderhand kleedt vlak naast me een van de dames zich om. Haar melkwitte huid steekt scherp af tegen een bordeaux rode bh, met kant afgezet. "Da-hag" zeg ik zo gedachteloos mogelijk als ik me naar de deur draai. "Heeej", zegt ze en strijkt met haar vingertoppen over m'n onderarm - m'n armharen gaan recht overeind staan. "Ga je niet mee?", klinkt ze opgewekt. "Wij gaan nog video kijken bij Suzanne." Koorstachtig denk ik na. Wie is Suzanne? En wat een idee - met een stel onbekende meiden video kijken! Dit voelt als de vuurproef van ridder Gawain, die op zijn zoektocht naar de Heilige Graal in een kasteel terecht komt met uitsluitend vrouwen die al jaren geen man gezien hebben. De testosteron suist door m'n oren en ik voel me een schuchtere puber van vijftien.
Deze zomer verlies ik op een zaterdag mijn fietssleutel bij het zweefvliegveld van Malden, zo'n acht kilometer van huis. Overal zoeken heeft geen resultaat. Ik bel m'n vrouw om me op te halen, maar ze is met de kinderen en hun vriendjes spelletjes aan het doen. Zo'n onbenullig voorval maakt een vaste mantra van kleinerende gedachten los: "Waarom ik? De hele wereld draait vrolijk verder, terwijl mijn bestaan lijkt ingestort. Wat ben ik toch een mislukkeling! Hoe word ik zo nou ooit volwassen?" In een flits realiseer ik me dat ik zo nog een paar ongelukkige uren tegemoet zal gaan en straks zelfs de sfeer thuis zal bederven. Om volwassen te worden moet ik vooral leren de innerlijke stem die me zo graag vertrouwd klein wil houden - om me verantwoordelijkheid, inspanning en falen te besparen - het zwijgen op te leggen. Ik kijk naar de blauwe lucht, adem m'n longen vol, voel me groter en besef dat ik de verloren fietssleutel evengoed als een mooie kans kan zien. Want wat is er heerlijker dan een onverwachtse, stevige boswandeling!