Zeiken

Een koffievlek. Dacht ik. Helaas. Beetje gênant om u dit op een doordeweekse dinsdag zo maar toe te vertrouwen, maar euhhh....de vlek bleek te komen doordat ik nadruppelde. Wat moet zo'n jonge, frisse vent nou met zo'n ouwe-lullenkwaaltje? Tijd voor de uroloog dus. (Stop nu met lezen als u niet van zeikverhalen houdt.)

Ik heb geen evenwichtige relatie met artsen. Sterker nog, ik kijk zó hoog op tegen deze scherprechters over leven en dood, dat ik er nekpijn van krijg. Ik krimp minstens 25 centimeter als ik tegenover de mannen of - steeds vaker - vrouwen in witte jassen zit. Zij weten me vaak met een kluitje in een labyrint van medisch vocabulaire te sturen, waarin ik verward achterblijf. Doorgronden ze wellicht met één ijskoude medische blik mijn ongetwijfeld door-en-door verrotte psyche? Welk alles ontwrichtend levensadvies staat me te wachten? Nooit meer koffie? Niet te lang naar de lucht staren (ik ben vogelaar moet u weten) ?

Terug naar de uroloog. Er werden röntgenfoto's van mijn blaas gemaakt. Bij elk onderzoek ben ik bang dat zal blijken dat ik volslagen afwijk van de rest van de mensheid, dat ik te horen krijg: "Zo'n curieuze blaas heb ik nou nog nooit aangetroffen, ook niet in de medische literatuur." Kortom, dat ik er eigenlijk niet bij hoor. Ik vraag aan de secretaresse van urologie - geforceerd laconiek - of de uitslag van de foto's niet telefonisch gegeven kan worden. "Nee, nee, u moet absoluut een afspraak met de dokter hebben om 't bespreken." Dat zal toch wel een slecht teken zijn, dat ik zelf moet komen. Het zal wel zó mis zijn, dat me dat persoonlijk verteld moet worden.

Op de dag van de afspraak schijnt de zon. Maar het licht is zo raar, zo
schel. De wereld is bleek in plaats van warm. In gedachten verzonken fiets ik naar het ziekenhuis, onderweg schrikkend van elke auto die te dicht langskomt. Een rijtje bolderkarren lijkt ineens op doodskisten. In de wachtkamer kan ik het niet opbrengen iemand aan te kijken. Ik heb een tijdschrift openliggen, maar lees niets. Ik probeer een artikel steeds
opnieuw, maar ik weet bij de tweede zin al niet meer waar het over gaat. Ik kijk op de klok. En weer. Tik, tik, tik. En even later weer. Tik, tik, tik. Een zwaar zuchtende buurman. Twee minuten voorbij. Druk op m'n oren.

"Meneer Goutbeek?" zegt een verpleegster op vlakke routinetoon, "loopt u maar even mee, neemt u op deze kamer maar even plaats, de dokter komt zo". Zo? Is dat over 1 minuut of over 10 minuten? Ik kan het niet vragen, mijn stem zit op slot. Ik zit alleen. Een kale kamer. Alles is van grijs metaal. Mijn blik schiet rond in de hoop zich ergens aan vast te kunnen klampen. Op een prikbord hangt een kaart met Winnie de Poeh. Van een dankbaar patiëntje?
Die zal dan ondertussen wel dood zijn. Er ligt een grote enveloppe op tafel. Daar zullen de röntgenfoto's wel inzitten. Zal ik vast kijken? Maar mijn handen willen niets anders dan de tafelrand vastklemmen. Ik kijk weer naar de klok. Ineens zwaait de deur open, een magere man met fladderende witte jas komt met grote passen binnen, drukt op het knopje van de lichtbak en schuift er met een zwierig gebaar twee foto's op. Ik zie een grote vlek in mijn blaas, een enorm gezwel. Mijn voorgevoel blijkt bewaarheid. Ik ga dood. Ik weet 't zeker. Mijn oren suizen. De kamer wordt vaag. Zweetstralen
stromen langs m'n rug. Op de achtergrond, als door een koker, hoor ik: "Het ziet er wel goed uit hoor, meneer Goutbeek, afgezien van die koffievlek op de afdrukken."