Macho, mietje of metroman?

Kerst, het feest van vrede & familie, licht & liefde. En van kalkoen, kaarsen en kitsch. Samen in de warme huiskamer de kerstboom versieren en meebrullen met Band Aid: gezellig gezinsleven ten top, al klinkt dat nog zo cliché.

Met kerst is er ook aandacht voor mensen zónder familylife. We denken dan gelijk aan zieken, ouderen of zwervers, aan opvang door het Leger des Heils met een kop soep. Maar er is ook een categorie 'winners' die, ben ik bang, met de jaren steeds eenzamer zal worden. Dat is de groeiende groep oudere jongeren, in de leeftijd van pakweg 25 tot 40. Meer dan de helft van de Amsterdamse huishoudens is bijvoorbeeld alleenstaand en daarvan is weer meer dan de helft vrouw.

Het lijkt zelfs een aanlokkelijk perspectief om zo'n moderne "sex and the city"-vrouw te zijn. Zij straalt immers iets zonnigs uit: ze is assertief, goedgebekt, humoristisch, geëmancipeerd, en leidt een leven van shoppen, chatten en sex. Ze praat denigrerend over kinderen en 'stelletjes' of 'setjes'. Zij houdt de touwtjes zélf in handen. Zij kan uitstekend een huishouding runnen, carrière maken én mannen om haar vinger winden. Ergens voelt ze zich superieur aan die sukkels, die nooit aan haar hoge verwachtingen kunnen voldoen.

Het zijn ten slotte gevoelloze botteriken, die na een one-night-stand geen ontbijt maken en wiens adres subiet doorgestreept kan worden. Of het zijn mannen die braaf luisteren en fijn hun overhemd strijken, terwijl zij juist tegen hem op wil kijken, wil kunnen steunen op een sterke schouder.

Maar hij mag ook weer niet te veel noten op zijn zang hebben en haar vertrouwde levensritme bedreigen. Zij praat daarbij over mannen alsof ze niet kan kiezen tussen een rottweiler of retriever en deelt lustig macho-, mietjes- of metropunten uit. (Een metroman: een type als David Beckham, die veel aandacht aan zijn uiterlijk besteed, niet vies is van stijl en schoonheid.)

Volgens mij beseffen deze vrouwen te weinig dat een gedegen resultaat vraagt om investeringen. Een relatie laten groeien en bloeien gaat gepaard met pijn, met strijd, met vallen en opstaan. Je leert van elkaar en groeit naar elkaar toe. Als je een marathon loopt ligt het voor de hand om op te geven als je je na een paar kilometer niet lekker voelt of er komt een nare hoest opzetten. Maar als je doorloopt merk je dat er zoiets bestaat als een tweede adem, dat je weer beter in je ritme komt. Om door te zetten heb je het vertrouwen nodig dat je samen de eindstreep kúnt halen.

Beste, lieve, onvrijwillig alleenstaande vrouw. Je bent een stoere meid, maar toch hoop ik van harte, voor je eigen levensgeluk, dat je in 2006 een van die talloze unieke, niet in te delen mannen écht leert kennen. Calculeer vast in dat er aan hem net zoveel mankeert als aan jezelf. Leg je toe op de marathon en vergeet de mietjes, macho's en metromannen…