Stop het doodknuffelen van de zeehond!

Goedemorgen beste treinreiziger, leuk dat u dit leest, ik zou u er wel om
willen knuffelen! Erg kritisch op geslacht of uiterlijk ben ik niet, een
warme aanraking is nooit weg in deze kille wereld. Nederlanders, koele
kikkers, knuffelen elkaar veel te weinig: wij botvieren onze onbevredigde knuffellusten op pluchebeesten, opblaaspoppen, 2,3 miljoen katten, 1,5 miljoen honden en talloze andere surrogaten. Op kinderboerderijen en in dierentuinen worden aparte knuffelcorners ingericht en in Dierenpark Amersfoort is het zelfs mogelijk koi-karpers te knuffelen!

Pas sinds kort is bekend waarom knuffelen zo aangenaam is. De menselijke huid blijkt namelijk een speciaal netwerk van gevoelszenuwen te hebben die prikkels afgeeft bij zachte aanraking, het zogeheten C-Tactiele systeem. Het heeft langzaam werkende zenuwbanen (met een snelheid van 4 in plaats van 220
kilometer per uur!) die waarschijnlijk het vrijkomen van het hormoon
oxytocine stimuleren, dat voor een aangenaam gevoel zorgt.

De oxytocine speelt kennelijk ook de Tweede Kamerleden parten: door vorige week voor ongelimiteerde opvang van zieke en zwakke zeehonden te stemmen knuffelen ze onze zeehonden dood. Alle belangrijke wetenschappelijke instituten zijn het er over eens dat de opvang van zeehonden beperkt moet worden. De zeehondenpopulatie is immers sterk genoeg om zichzelf te redden,
ingebrachte dieren van andere populaties kunnen nieuwe virussen verspreiden en het gevaar bestaat dat de populatie verzwakt door de opgelapte dieren. En de Waddenzee zou juist zo natuurlijk mogelijk moeten functioneren - dus met een minimum aan menselijk ingrijpen.

Ondanks de stevig onderbouwde argumenten tegen grootschalige
zeehonden-opvang zwichtte de Tweede Kamer voor natuurknuffel-moeder Lenie 't Hart - zou zij in haar jeugd wat te kort gekomen zijn? Het argument van de Kamerleden: "de Waddenzee is geen nagenoeg natuurlijk gebied". Daar heeft het de politiek het dan zélf naar gemaakt! Want inderdaad, alleen al door de kokkelvisserij - de kokkel is een geribbeld schelpdier dat vooral in de Spaanse paella belandt - is de Waddenzee niet als een nagenoeg natuurlijk gebied te karakteriseren.

Op een internationaal symposium in Esbjerg toonden wetenschappers van zeer uiteenlopende pluimage aan dat het telkens omwoelen
van wadbodems door enorme zuigslurven leidt tot drastische afname van jonge kokkels. Dat effect ijlt na tot tien jaar na de laatste vangst. Ook oesters, wulken, alikruiken, schelpkokerwormen en zeegras verdwijnen. Zo'n 75% van het oppervlakte van het Nederlandse Waddengebied mogen de kokkelvissers leeghalen, zelfs gebieden die als natuurreservaat zijn aangewezen. Kanoetstrandlopers en scholeksters nemen dramatisch in aantal af vanaf midden jaren '90. In de winter van 1999 op 2000 verhongerden 21.000 eidereenden door een gebrek aan kokkels. Een lekkende olietanker wekt grote
publieke verontwaardiging, maar valt als ramp in het niet bij de
kokkelvisserij. Onder water mag kennelijk alles stuk: wat niet ziet, wat
niet deert.

Nederland zou zich toch tot het uiterste moeten inspannen om in ons verreweg belangrijkste natuurgebied de natuur en de natuurlijke dynamiek zoveel mogelijk de ruimte te geven! Als we ergens een mondiale verantwoordelijkheid voor dragen, is het wel voor deze cruciale schakel in de trekbaan van miljoenen waadvogels die vanuit Groenland, Scandinavië en Siberië naar West-Afrika trekken. We staan internationaal met onze miljoenen
natuurbeschermingseuro's, onze duizenden natuurbeheerders, onze talloze rapporten en onze ontelbare goede intenties voor de natuur
waar-ook-ter-wereld toch volkomen voor schut als we het in onze eigen Wadden verknoeien? Alle Nederlandse ver-van-mijn-bed betrokkenheid bij tropische regenwouden, olifanten en tijgers wordt dan volslagen hypocriet.

Hypocriet is ook het boven water platknuffelen van de zeehond en
tegelijkertijd onder water zijn belangrijkste thuis ruïneren. Stop zinloos knuffelen van natuur, dat valt onder ongewenste intimiteiten:
het is immers niet gericht op het belang van de geknuffelde, maar op onze eigen behoeftebevrediging. Laten we de zeehond én de Waddenzee de ruimte geven om zoveel mogelijk zichzelf te zijn en laten we in plaats daarvan wat vaker een medemens in onze armen sluiten - vooral Lenie 't Hart.